1956 – 1962
Elk jaar weer een feest, de aankomst van een lange trein vol met bleekneusjes uit Oostenrijk. Na een hele lange reis kwamen de kinderen dodelijk vermoeid aan in Eindhoven. Eindhoven was een beetje het verdeel station. Er waren al kinderen in Limburg uitgestapt en herenigt met hun vakantie-ouders. Kinderen hadden allemaal een kaart om hun nek, net een postpakketje. Maakte veel indruk op mij in die tijd. Later ga je je pas afvragen hoe dat voor de achterblijvende ouders moet zijn geweest. Zo maar je kind voor 8 weken en dat in 1956 nog langer naar een vreemd land te laten gaan. Waar niet door iedereen Duits laat staan Oostenrijks gesproken werd. Bij ons in huis kon men in ieder geval Duits. Ik zie je nog komen met een mini koffertje, broodtrommeltje met Oostenrijkse broodje. Die vond ik ook erg lekker. Samen maakten we ze op en moest je aan het Nederlandse eten wennen. Maar dat kwam wel. Je was meteen Tante Tiny’s lieveling en dat terwijl eigenlijk je broer Franzi had moeten komen.Maar papa durfde niet zijn enige zoon te laten gaan. Jammer voor Ome Joop een jongen in huis was zijn wens.Dat omdat mijn ouders kort daarvoor een zoontje hadden verloren.Maar niet getreurd de klik was er meteen. 
De eerste keer was een spannende tijd 3 maanden dus mocht je ook mee naar mijn school waar je de taal snel leerde kennen en je hele leven plezier van hebt gehad. Ook heb je in Eindhoven je 1ste H.Communie gedaan in mijn Communiejurk. Had Tante Tiny zelf voor Mieke gemaakt en paste jou ook. Met toestemming uiteraard van je ouders. Was toen wel wat anders, geen telefoon niks digitaal. Maar alles per post. Dat waren spannende tijden vooral als je je bedenkt dat Mitzi uit een net bevrijd Oostenrijk kwam. 10 jaar later als Nederland. Haar ouders blijken nu verdreven Sudetenduitsers te zijn geweest die het land in 20 minuten moesten verlaten in een lange trein vol gezinnen met een koffertje op naar een ander leven met een dochter. Niet wetende waar ze uit zouden komen. Door dat de trein in Linz stopte en ze al een lange tijd in een wagon hadden gestaan hebben ze zich uit de trein laten rollen. Spannende en moedige tijd. Andere familieleden o.a.twee zussen van vader zijn in Duitsland terecht gekomen. Moeder was al erg jong als pleegkind opgenomen door Familie Stadler, kinderloos echtpaar.Mevrouw Stadler was met de Familie Wagner mee gereist en in het gezin gebleven tot aan haar dood. Mijnheer Stadler is me tot nu toe niet bekend of hij reeds overleden was bij vertrek uit Sudetenland.
