Wagner Johann 1906-1964

5 december 1964 was een dag die ik nooit zal vergeten. Na een bericht dat Johann Wagner was overleden moest er ineens veel vanuit Eindhoven geregeld worden. Het was de wens eerder van Johann dat zijn jongste 2 kinderen als hij kwam te overlijden geadopteerd zouden worden door Joop Taphorn & Tiny Bogaars. Ome Joop & Tante Tiny. Beide jongste dochters waren al enige malen in ons gezin geweest tijdens de zomervakanties vanuit Charitas Wien en Mensen in Nood te ’s Hertogenbosch. 

Mijn moeder ging meteen naar de kapper en boekte de eerst mogelijke trein naar Linz. Dat was een erg lange reis, vooral in die tijd. Weg was onze pakjes avond maar dat hadden we er graag voor over. Immers de oudste van de twee jongste keek ik erg naar uit om dat we hartsvriendinnen waren geworden. Konden het goed samen vinden met een leeftijds verschil van 6 maanden. Ondertussen maakte mijn vader en Arie hun kamers in orde. Een warm welkom. Maar het verliep even anders. Toen mijn moeder na de begrafenis van Johann weer in Eindhoven aan kwam bleek dat alleen de jongste mee was gekomen. Dat leeftijds verschil was 7 jaar met mij. Mijn Hartsvriendin zou later na komen. Is helaas nooit gebeurd. Ze had inmiddels verkering gekregen en kwam dus nooit echt na om zich in Nederland te settelen. 

Gelukkig hebben we altijd contact met haar gehouden en veel lief en leed gedeeld. Veel mooie herinneringen zoals samen met mijn gezin op vakantie gaan, ronde geboortedagen vieren, gouden bruiloft en de geboorte van haar kinderen en kleinkinderen. Inmiddels ook achterkleinkinderen. 

Iedereen is er altijd welkom naar “Onze Brabantse” inslag. Dat is altijd in Oostenrijk blijven hangen en doorgegeven. 

Mijn ouders en vooral mijn moeder heeft die kar lang getrokken en beide werden als eigen gezien. Ik heb het als dochter door getrokken en we hebben er zelfs samen aan de toekomst gebouwd.